23 lipca, 2020 W #sztukarozwijamózg

Rola sztuki w wychowaniu dziecka

Sztuką nie jest tylko to, co pochodzi spod pędzla. Sztuką także jest muzyka, film, bajka, spektakl czy książka. Jest ona często nośnikiem wartości, które są przekazywane dla dzieci w atrakcyjnej formie. Na przykład w przedszkolu dzieci są zapraszane na teatrzyki poruszające kwestie ekologii, patriotyzmu, wartości religijnych i społecznych. Dzieci są także zapraszane do udziału w konkursach, których celem jest stworzenie przez dziecko tematycznej pracy.

Duża część osób zadaje sobie pytanie o to, czy dziecko jest twórcze czy odtwórcze. Szmidt wskazuje, że w pedagogice twórczości dzieli się wyobraźnię na twórczą oraz odtwórczą. Uważa także, że bez wyobraźni nie można mówić o twórczości, ponieważ wyobraźnia oraz intuicja są ważnym elementem w rozwoju wyższych procesów poznawczych i emocjonalnych. Wyobraźnia twórcza prowadzi do aktywności, tworzenia czegoś nowego, oryginalnego. Wyobraźnia odtwórcza jest bierna, ogranicza się do tego co jest dziecku znane. (1) Teresa M. Amabile jest autorką zdania: „Ocenianie przez nauczyciela pracy jest prawdopodobnie największym mordercą twórczości w klasie szkolnej.” (2) Szmidt jest zdania, że ocena, czyli krytyka ogranicza poszukiwanie rozwiązań. Z jednej strony dynamicznie rozwijający się świat stawia poczucie niepewności przed przyszłymi pokoleniami odnośnie ich przyszłych zawodów, ceni sobie twórcze podejście do problemów i elastyczne myślenie, lecz z drugiej strony system edukacji nie jest jeszcze na to odpowiednio przygotowany.

Sztuka jest taką dziedziną życia, która jeśli jest wolna i niezależna, daje możliwość bycia sobą i rozwijania własnego ja. Suchodolski uważa, że twórczość, czyli sztuka, pełni rolę jednocześnie pracy i zabawy. Daje możliwość przekroczenia granic tego świata, kreowania nowej rzeczywistości. Jest drogą do społeczności, w której każdy może czuć się wolny. (3)

A więc rolą sztuki w wychowaniu dziecka jest tworzenie postawy badawczej, zdobywanie wiedzy o świecie i sobie. Sztuka daje przestrzeń do łączenia ze sobą wielu dziedzin wiedzy, które z pozoru mogą nie mieć ze sobą nic wspólnego. Dziecko staje się sprawcą, twórcą, a nie tylko odbiorcą. (4) Czerpie radość z procesu, w jakim bierze udział, uczy się krytycznego myślenia, wyciągania wniosków, doskonalenia charakteru i ciała. Sztuka holistycznie rozwija dziecko.

 


(1)  K.J. Szmidt „Pedagogika twórczości”, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2013r., s. 344 – 345
(2) Tamże, s. 349
(3) Tamże, s. 375
(4) Tamże, s. 377 – 378

 

Bibliografia:

Wiktoria Kabat, Nauczanie przez sztukę jako metoda wychowawcza i terapeutyczna dzieci zdrowych oraz dotkniętych niepełnosprawnością intelektualną